Marsanne · បដិសណ្ឋារកិច្ច
នៅភូមិ Marsanne ក្នុងតំបន់ Drôme Provençale សណ្ឋាគារ Pantoufle ជាសណ្ឋាគារឯករាជ្យមាន 17 បន្ទប់ ដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍បដិសណ្ឋារកិច្ចរបស់ Jeanne Jouvet។ ភាពកក់ក្តៅ និងសប្បុរសរបស់វា អញ្ជើញភ្ញៀវឱ្យបន្ថយល្បឿនជីវិត។
Music Eye View បានប្រែការស្វាគមន៍នោះទៅជាអត្តសញ្ញាណសំឡេង។ ចម្រៀងបារាំងដែលគេស្គាល់ បទដ៏ល្អដែលត្រូវបានបំភ្លេច និងសិល្បករកំពុងលេចមុខ បង្កើតបទភ្លេងរួមដំណើរដ៏ស្រស់ស្រាយ ហើយពេលខ្លះគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ដែលប្រែប្រួលតាមពេលវេលានៃថ្ងៃ រដូវកាល គំនិតរបស់ Jeanne និងជីវិតប្រចាំថ្ងៃនៅសណ្ឋាគារ។
ម៉ាក
បដិសណ្ឋារកិច្ចតាមរបៀបរបស់ Jeanne
នៅលើទីលានភូមិ Marsanne, Pantoufle មានដប់ប្រាំពីរបន្ទប់។ ជំនួសលេខបន្ទប់ គឺទំហំស្បែកជើង។ និងការអញ្ជើញដែលស្ទើរតែអាចដាក់ក្នុងកិរិយាសព្ទតែមួយ៖ pantoufler។
Jeanne ហៅវាថា pied-à-terre ជាកន្លែងស្នាក់សម្រាកមួយ។ លោកអ្នកមកដើម្បីទទួលអាហារថ្ងៃត្រង់ គេង ជួបមិត្ត ដើរលេងក្នុងភូមិ ពិសាភេសជ្ជៈ និងទុកឱ្យការសន្ទនាបន្តទៅ។ បន្ទប់មានឈ្មោះតាមលេខទំហំស្បែកជើង ក្រុមការងារត្រូវហៅថា pantouflards ហើយការសម្រាកឥតធ្វើអ្វីមិនត្រូវការលេសឡើយ។
តុអាហារ បារ បន្ទប់គេង អាងហែលទឹក និងសួនច្បារ សុទ្ធតែជាផ្នែកនៃផ្ទះតែមួយ ដែលចាក់ឫសជ្រៅក្នុង Marsanne និងបើកចំហចំពោះអ្នកមកស្នាក់នៅ។
ពេល Pascale និង Éric ស្គាល់ Pantoufle ជាលើកដំបូង ពួកគាត់ស្គាល់ Jeanne ភ្លាម។ អារម្មណ៍ល្អដែលឆ្លងទៅអ្នកដទៃ និងបុគ្គលិកលក្ខណៈភ្លឺថ្លារបស់នាង មាននៅគ្រប់កន្លែងរួចហើយ។ ភាពឆ្លាតលេងសើច ចំណូលចិត្តចំពោះអ្វីមិនរំពឹងទុក និងភ្នែកសង្កេតលម្អិតរបស់នាង ក៏ដូចគ្នា។
តន្ត្រីត្រូវមានសេរីភាពក្នុងសំនៀងដូចគ្នា។
© Pantoufle Hôtel
គម្រោង
ចិត្តចង់ pantoufler
Jeanne ធ្លាប់ជួប Pascale និង Éric ប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ក្នុងឆ្នាំសិក្សាចុងក្រោយរបស់នាងនៅ Institut Paul Bocuse។ ពួកគេធ្លាប់ជាគ្រូបង្រៀនរបស់នាង។ តាមរយៈថ្នាក់រៀន នាងបានស្គាល់ Music Eye View គម្រោងតន្ត្រីសណ្ឋាគារដែលពួកគេកំពុងធ្វើ និងវិធីដែលពួកគេគិតគូរអំពីតន្ត្រីក្នុងទីកន្លែងមួយ។
បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសិក្សា Jeanne សម្រេចបើកទីកន្លែងផ្ទាល់ខ្លួន។ នៅពេល Pantoufle ចាប់ផ្ដើមលេចជារូបរាង តន្ត្រីចូលមកក្នុងការគិតរបស់នាងតាំងពីដំបូង ហើយនាងត្រឡប់មករក Pascale និង Éric។ ពួកគេស្គាល់ Jeanne រួចហើយ ប៉ុន្តែការមើលនាងស្រមៃបង្កើត Pantoufle ធ្វើឱ្យពួកគេឃើញផ្នែកមួយទៀតរបស់នាង។
ការសន្ទនារបស់ពួកគេធ្វើឱ្យកាន់តែច្បាស់នូវវិធីសាស្ត្របដិសណ្ឋារកិច្ចរបស់នាង តួនាទីរបស់នាងក្នុងភូមិ និងពេលវេលាដែលនាងចង់ផ្ដល់ឱ្យអ្នកមកស្នាក់នៅ។ Pascale និង Éric ក៏ស្នើឱ្យយក Pantoufle ជាគម្រោងឆ្នាំចុងក្រោយនៅវិទ្យាស្ថាន។ ផ្ទះដែល Jeanne កំពុងបង្កើតក្លាយជាករណីសិក្សាជាក់ស្ដែងសម្រាប់និស្សិតជំនាន់ថ្មី ធ្វើឱ្យរឿងរ៉ាវរបស់នាងនៅសាលាវិលមកបំពេញវដ្ដ។
Pantoufler នៅ Drôme Provençale ជាមួយតន្ត្រីដែលត្បាញបញ្ចូលក្នុងទីកន្លែង។
© Pantoufle Hôtel
អត្តសញ្ញាណសំឡេង
ចេញពីផ្លូវដែលគេធ្លាប់ដើរ
សម្រាប់ Pascale ចំណុចចាប់ផ្ដើមនៅតែជា Jeanne៖ ភាពវៃឆ្លាតក្នុងការលេងសើច ថាមពលភ្លឺថ្លា សភាវគតិក្នុងការទទួលភ្ញៀវយ៉ាងសាមញ្ញ និងការរីករាយពេញចិត្តចំពោះការចំណាយពេលយឺតៗ។
នោះនាំយើងដោយធម្មជាតិឱ្យស្វែងយល់ពីទស្សនៈបែបមួយចំពោះប្រទេសបារាំង តាមរយៈតន្ត្រី។
នៅភាគខាងត្បូងបារាំងក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 និង 70 ពិភពនោះក៏ប៉ះជាមួយវប្បធម៌ប្រឆាំងចរន្ត ដែលទាក់ទាញទៅរកចង្វាក់ជីវិតផ្សេង៖ សេរីជាង បែបបូហេមជាង និងជិតស្និទ្ធនឹងដីធ្លីជាង។ ដោយមិនប្រែជាការតុបតែង ឬជាចំណុចយោងបែបអតីតកាល ការចងចាំស្រពិចស្រពិលនេះឆ្លើយតបនឹង Pantoufle៖ ពន្លឺថ្ងៃ ភាពធូរស្រាល ការលេងពាក្យចំអក និងបំណងចង់ដកខ្លួនទៅឆ្ងាយ។
Éric និងក្រុមការងាររបស់គាត់ស្វែងហួសពីឈ្មោះល្បីៗ ដើម្បីរកបទដែលគេមើលរំលង នៅពីក្រោយសំឡេងដែលស្គាល់ ដើម្បីរកបទចម្រៀងដែលគេបំភ្លេច និងក្នុងកម្រងបទដែលយើងគិតថាស្គាល់ ដើម្បីរកផ្លូវតូចៗដែលអ្នកស្ដាប់បានភ្លេចបន្តិចម្ដងៗ។
ពីចំណុចនោះ ការស្វែងរកលាតសន្ធឹងពីទសវត្សរ៍ 1960 រហូតដល់តន្ត្រីបារាំងសព្វថ្ងៃ។
សិល្បករដែលយើងគិតថាស្គាល់ ត្រឡប់មកតាមរយៈបទដែលកម្រត្រូវបានចាក់ឡើងវិញ។ ស្នាដៃមានតម្លៃដែលគេបំភ្លេច មានអារម្មណ៍ថាទាន់សម័យឡើងវិញដោយមិនរំពឹងទុក។ ចម្រៀងផ្សេងទៀតមិនស្គាល់ តែផ្ទុកភាពស្និទ្ធស្នាលចម្លែកដែលធ្វើឱ្យចង់ស្គាល់វា។
នៅ Pantoufle ភាពរីករាយតែងស្ថិតនៅត្រង់នោះ៖ ស្គាល់វត្តមានមួយ មុនពេលអាចហៅឈ្មោះវា។
នៅ Pantoufle ខណៈទាំងនេះស្ថិតក្នុងស្មារតីរបស់ផ្ទះយ៉ាងពេញលេញ៖ ក្តីរីករាយក្នុងការចែករំលែក។ សំឡេងដែលស្គាល់ ស្នាដៃមានតម្លៃដែលលាក់ខ្លួនឬត្រូវបានបំភ្លេច ចម្រៀងបារាំងដែលកម្រឮ រួចសិល្បករវ័យក្មេងដែលនាំសេរីភាពដដែលទៅទីកន្លែងថ្មី។
បន្ទាប់មក ទូរស័ព្ទមួយត្រូវបានយកចេញ។ គេប្រើ Shazam ដើម្បីស្គាល់បទនោះ។
© Pantoufle Hôtel
ការជ្រើសរើស និងរៀបចំតន្ត្រី
តន្ត្រី ពីល្ងាចដល់ព្រឹក
ពេលវេលានៃថ្ងៃផ្ដល់លំហឱ្យទេសភាពតន្ត្រីបារាំងនេះផ្លាស់ប្ដូរលក្ខណៈ។
ពេលអាហារពេលព្រឹក
បារាំងភ្ញាក់ឡើងយ៉ាងទន់ភ្លន់៖ សំឡេងស្និទ្ធស្នាល បទចម្រៀងពោរពេញដោយកំណាព្យ ភាពស្រាល និងពន្លឺថ្ងៃ។
ពេលអាហារថ្ងៃត្រង់
Éric និងក្រុមការងារចូលជ្រៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 និង 70៖ ស្នាដៃមានតម្លៃ កំណប់ដែលលាក់ខ្លួនឬត្រូវបំភ្លេច និងចម្រៀងភ្លឺថ្លាឬលេងសើចដែលប្រាប់រឿងមួយទៀតនៃតន្ត្រីបារាំង។
ពេលល្ងាច
ការជ្រើសរើសបើកទៅរកចលនាតន្ត្រីបារាំងថ្មីៗ រវាង chanson និងប៉ុបសហសម័យ ដោយនៅតែប្រើភាសាបារាំងជានិច្ច។
បរិយាកាសតន្ត្រីផ្លាស់ប្តូរទៅតាមពេលវេលានៃថ្ងៃ និងពីលំហមួយទៅលំហមួយទៀត។
© Pantoufle Hôtel
អភិបាលកិច្ច
ត្រឡប់ទៅ Pantoufle!
ជួនកាល រដូវកាលថ្មី បញ្ជីចម្រៀងមួយ ឬគំនិតណាមួយរបស់ Jeanne នាំឱ្យពួកគេត្រឡប់មកវិញ។
ជួនកាល ពួកគេគ្រាន់តែមកស្នាក់នៅ Pantoufle៖ កក់បន្ទប់មួយ អង្គុយទទួលទានអាហារ ជួប Jeanne ម្តងទៀត និងចំណាយពេលពីរបីថ្ងៃនៅទីនេះ ដោយសារតែពួកគេចូលចិត្តនៅទីនេះប៉ុណ្ណោះ។
ការស្នាក់នៅទាំងនេះមានន័យ ព្រោះវាមិនតែងតែត្រូវការហេតុផលលើសពីក្តីរីករាយនៃការនៅទីនោះឡើយ។
Pantoufle លែងគ្រាន់តែជាគេហដ្ឋានដែលពួកគេបានចូលរួមបង្កើតសំឡេងតន្ត្រីឱ្យប៉ុណ្ណោះ។ វាក៏បានក្លាយជាកន្លែងដែល Pascale និង Éric ចូលចិត្តវិលត្រឡប់មកវិញផងដែរ។
ក្រោយពីរឆ្នាំ ចំណុចយោងខ្លះលែងត្រូវការពិភាក្សា។ កាន់តែងាយស្គាល់អ្វីដែលជារបស់ Pantoufle អ្វីដែលអាចធ្វើឱ្យវាភ្ញាក់ផ្អើលក្នុងកម្រិតសមល្មម និងអ្វីដែលទោះល្អយ៉ាងណា ក៏នឹងស្តាប់ទៅសមនៅកន្លែងផ្សេងជាង។
Pantoufle បន្តវិវឌ្ឍរួមជាមួយ Jeanne។ ឃ្លាំងបទចម្រៀងកាន់តែទូលំទូលាយ។ បទថ្មីៗចូលមក ខណៈបទខ្លះត្រូវបានដកចេញ។ Pascale និង Éric វិលមកវិញ ស្តាប់ ផ្តល់យោបល់ និងបន្តស្វែងរករួមជាមួយនាង។
ពីរឆ្នាំក្រោយមក Pascale និង Éric នៅតែត្រឡប់មក Marsanne។
«Pascale & Éric មកជួបខ្ញុំជាញឹកញាប់ ហើយបញ្ជីចម្រៀងល្អបំផុតហាក់ដូចជាតែងតែកើតចេញពីគ្រាដ៏ស្រណុកសុខស្រួលដែលយើងចែករំលែកជាមួយគ្នា។»
Jeanne Jouvet (ម្ចាស់ Pantoufle)
