Bordeaux · Zorg & welzijn
In Bordeaux wilden dr. Emma Lavocat en dr. Romain Lavocat Clinique Anthèse laten aanvoelen als een thuis — bijna als een boetiekhotel — waar aankomst, behandeling en rust natuurlijk in elkaar overvloeien. Music Eye View vertaalt hun leidraad — ‘nooit overdrijven’ — naar een klankidentiteit. Drie programma’s verzorgen de achtergrondmuziek voor de lobby, behandelkamers en herstelruimten: stemmen gekozen om hun klankkleur, arrangementen met ruimte om te ademen en muziek die steeds ingetogener wordt, van aankomst via behandeling tot herstel.
Het merk
Anthèse, op eigen tempo
Aan de Rue du Colisée, in het hart van Bordeaux, ligt Anthèse, de kliniek voor cosmetische chirurgie die dr. Emma en dr. Romain Lavocat hebben geopend. Ze bedachten de plek als een thuis, bijna een boetiekhotel waar ze zelf zouden willen verblijven. De kliniek ontvouwt zich over drie verdiepingen.
Materialen, kleur, licht, meubels en geur geven het welkom een eigen karakter. De balie en de salons versterken het gevoel van een bewoond interieur. Medische zorg blijft de kern; daaromheen hebben Emma en Romain hun eigen manier vormgegeven om mensen te ontvangen.
Romain spreekt over eenvoud. Emma zegt het zo: ‘nooit overdrijven’. Dat gevoel voor maat, dat Emma & Romain delen, loopt door heel Anthèse.
De muzikale identiteit moest aanwezig zijn zonder zich op te dringen.
© Anthèse
Het project
Een kliniek, een boetiekhotel
Als we elkaar in 2022 voor het eerst spreken, krijgt Anthèse nog vorm.
Pascale en Éric zijn voor werk op Mauritius wanneer het eerste echte gesprek met Romain begint. Anderhalf uur lang beschrijft hij de plek die hij en Emma creëren, hun smaak, hun intenties en de rol die ze voor muziek zien, tot in de behandelkamers.
Het gesprek is levendig, precies en direct.
Emma sluit al snel aan. Via twee stemmen wordt Anthèse scherper zichtbaar, terwijl Pascale en Éric zich beginnen voor te stellen hoe de kliniek zou moeten klinken.
De ontmoeting brengt ons ook terug bij een vraag die ons al langer bezighield: welke plek kan muziek innemen in een zorgomgeving?
In de ziekenhuizen, op de spoedeisendehulpafdelingen en in de wachtkamers die wij kenden, werd het klanklandschap vaak aan het toeval overgelaten: opgelegde stilte, een televisie die aan bleef staan, doorlopend nieuws met tekstbalken en meldingen.
Anthèse gaf ons de kans die vraag in de praktijk te verkennen.
De muziek moest Anthèse in al haar facetten laten horen.
© Anthèse
Klankidentiteit
Noten en stiltes
Terwijl Emma en Romain over Anthèse vertelden, keerde steeds dezelfde indruk terug: niets aan hen beiden voelde ooit opdringerig.
Hun smaak was veeleisend, zonder vertoon. De plek die ze voor zich zagen had dezelfde stille elegantie, dezelfde manier om materialen, kleuren en licht te laten bestaan zonder er de aandacht op te vestigen.
Toen begonnen we Anthèse te horen.
We wilden dat de muziek hetzelfde gevoel van ruimte, helderheid en terughoudendheid zou dragen: eigenschappen die evenzeer bij Emma en Romain horen als bij de plek die ze creëerden.
Dat bracht ons bij melodieën die zich nestelen zonder zich op te dringen, arrangementen die het materiaal laten ademen en stemmen die precies hun juiste plek vinden.
Stemmen werden een van de fijnste draden in de zoektocht. We kozen ze om hun helderheid, de fijne structuur van iedere stem, soms om hogere registers die de muzikale textuur optillen. Elke stem heeft haar eigen karakter; allemaal kunnen ze zich in de ruimte voegen zonder haar op te vullen.
Geleidelijk begon de muziek te lijken op de plek die we samen met Emma en Romain ontdekten.
Elegantie zonder vertoon. Licht in de klankkleur. Ruimte rond stemmen en instrumenten. ‘Elegantie, licht, ruimte’: die woorden gingen niet aan de muziek vooraf. Ze benoemden wat we al in Anthèse hoorden.
Laat de muziek ademen, tot in de stiltes.
© Anthèse
Muziekprogrammering
Het ritme van Anthèse
Anthèse ontvouwt zich over drie verdiepingen en drie fasen van het bezoek. De muziek volgt drie ritmes die in elkaar overgaan, elk afgestemd op een ruimte.
Het eerste begint in de lobby: bij Anthèse wordt de ademhaling rustiger. Een kunstboek ligt opengeslagen, koffie of thee binnen handbereik. Niets wordt opgelegd; de plek heet je eenvoudigweg welkom.
Dan volgt de behandeling. De muziek opent zich: melodieën worden bescheidener, texturen krijgen meer ruimte, net als de stiltes.
Tot slot komt de rust. De muziek wordt ijl, de puls trekt zich terug en klanklagen strekken zich uit. Bij Anthèse lijkt deze derde fase bijna buiten de tijd te hangen.
Lobby
Emiliana Torrini, Blue States en Devendra Banhart brengen de meest melodische kant van Anthèse naar voren: soepele lijnen, stemmen met de intimiteit van een gesprek, een klankwereld die open genoeg is om het licht van de plek door te laten. De muziek schept ruimte voor tijd zonder haast.
Behandelkamers
De muziek keert naar binnen. Met Bruno Sanfilippo, Goldmund en Henrik Lindstrand kiest de elektronica voor texturen, resonanties en motieven die zich langzaam ontvouwen. De melodie verdwijnt soms achter het klankmateriaal; aanzetten worden zachter, stiltes verschijnen. De muziek schept een meer naar binnen gekeerde ruimte.
Herstelkamer
Broken Peak, Hatsu en Matt Tondut reiken naar een zwevende, onwerkelijke, ijle wereld, gedragen door ambient-elektronica waarin lagen zich uitstrekken, klanken blijven resoneren en de puls verder weg raakt. De muziek lijkt bijna los te komen van de tijd en roept een gevoel van afzondering op.
Drie streams. Eén identiteit.
© Anthèse
Regie
De partituur wordt nog geschreven
Sinds 2022 blijven we samen met Emma en Romain naar Anthèse luisteren.
We gaan terug naar Anthèse, lunchen met Emma en Romain en drinken soms samen iets. Tussen de ontmoetingen door zet een bericht een gesprek voort of laat het een idee wortel schieten.
We praten over muziek, natuurlijk, maar eigenlijk niet eens zo veel.
We praten over plannen, ideeën, een nieuwe vondst, een tentoonstelling, een plek, een gevoel: alles wat de blik van Emma en Romain op de wereld vormt. Daarna keren we terug naar de stukken die zich met alle plezier zullen verliezen in de ruimtes van Anthèse.
Anthèse ontwikkelt zich; haar melodie beweegt mee.
We houden van het idee van verandering binnen continuïteit: behouden wat de plek bijzonder maakt en haar tegelijk de vrijheid laten om te veranderen. Het muzikale proza van Anthèse mag dwalen zonder ooit te verdwalen, geleid door de herinnering aan eerdere keuzes, als een partituur die door de tijd heen wordt geschreven.
We keren terug. We luisteren. We praten. We stellen bij.
‘Onze muzikale identiteit maakt deel uit van hoe je de plek beleeft. Music Eye View bracht die tot leven met de discretie en aandacht die hun manier van werken kenmerken.’
Emma & Romain Lavocat · Artsen en eigenaren van Clinique Anthèse, Bordeaux
