Marsanne · Hospitality
In het dorp Marsanne in de Drôme Provençale ligt Pantoufle, een onafhankelijk hotel met 17 kamers dat de gastvrijheid van Jeanne Jouvet weerspiegelt. Met zijn warme, genereuze sfeer nodigt het gasten uit om het rustiger aan te doen.
Music Eye View heeft dat welkom vertaald naar een klankidentiteit. Bekende Franse chansons, vergeten parels en opkomende artiesten vormen een speelse, soms verrassende soundtrack die verandert met het tijdstip, het seizoen, de ideeën van Jeanne en het dagelijks leven in het hotel.
Het merk
Gastvrijheid op Jeannes manier
Aan het dorpsplein van Marsanne heeft Pantoufle zeventien kamers. Geen nummers, maar schoenmaten. En een uitnodiging die bijna in één werkwoord past: pantoufler.
Jeanne noemt het een pied-à-terre. Je komt er lunchen, slapen, vrienden ontmoeten, door het dorp slenteren, iets drinken, een gesprek laten uitlopen. De kamers dragen schoenmaten, het team heet de pantouflards, en nietsdoen behoeft geen excuus.
De tafel, de bar, de slaapkamers, het zwembad en de tuin horen allemaal bij één huis, diep geworteld in Marsanne en open voor wie er komt verblijven.
Wanneer Pascale en Éric Pantoufle voor het eerst ontdekken, herkennen ze Jeanne meteen. Haar aanstekelijke goede humeur en zonnige persoonlijkheid zijn al overal. Net als haar humor, haar liefde voor het onverwachte en haar oog voor detail.
De muziek zou diezelfde vrijheid van toon moeten krijgen.
© Pantoufle Hôtel
Het project
Zin om te pantoufler
Jeanne had Pascale en Éric een paar jaar eerder ontmoet, in haar laatste jaar aan Institut Paul Bocuse. Zij waren haar docenten. Via hun lessen had ze Music Eye View leren kennen, de hotelmuziekprojecten waaraan ze werkten en hun manier om muziek voor een plek te benaderen.
Na haar afstuderen besluit Jeanne een eigen plek te openen. Terwijl Pantoufle vorm begint te krijgen, denkt ze al vroeg aan muziek en zoekt ze Pascale en Éric opnieuw op. Ze kennen Jeanne al, maar terwijl ze haar Pantoufle zien bedenken, ontdekken ze een andere kant van haar.
Hun gesprekken maken haar benadering van gastvrijheid, haar plek in het dorp en de tijd die ze haar toekomstige gasten wil bieden steeds duidelijker. Pascale en Éric stellen ook voor om Pantoufle tot afstudeerproject aan het instituut te maken. Het huis dat Jeanne creëert wordt een echte praktijkcasus voor een nieuwe lichting studenten, waarmee de cirkel van haar eigen schoolverhaal rond is.
Pantoufler in de Drôme Provençale, met muziek die in de plek verweven is.
© Pantoufle Hôtel
Klankidentiteit
Buiten de gebaande paden
Voor Pascale blijft Jeanne het vertrekpunt: haar humor, haar zonnige energie, haar gevoel voor eenvoudige gastvrijheid en het volle plezier waarmee ze de tijd neemt.
Dat leidt ons vanzelf naar een verkenning van een bepaald idee van Frankrijk, via muziek.
In het Zuid-Frankrijk van de jaren zestig en zeventig raakt die wereld ook aan een tegencultuur met een verlangen naar andere levensritmes: vrijer, bohemiener, dichter bij de aarde. Zonder decor of retroverwijzing te worden, resoneert die vage herinnering met Pantoufle: zonlicht, nonchalance, ironie, de wens om er even tussenuit te glippen.
Éric en zijn team zoeken voorbij de grote namen naar over het hoofd geziene nummers; achter een bekende stem naar het vergeten lied; binnen een repertoire dat we denken te kennen naar de zijpaden die luisteraars langzaamaan zijn vergeten.
Van daaruit strekt de zoektocht zich uit van de jaren zestig tot de Franse muziek van nu.
Artiesten die we denken te kennen, keren terug via liedjes die nog maar zelden worden gedraaid. Vergeten parels voelen onverwacht weer eigentijds. Andere liedjes zijn onbekend, maar dragen die vreemde vertrouwdheid in zich waardoor je ze wilt leren kennen.
Bij Pantoufle schuilt het plezier vaak juist daar: een aanwezigheid herkennen voordat je er een naam aan kunt geven.
Bij Pantoufle horen die momenten helemaal bij de geest van het huis: het plezier van delen. Vertrouwde stemmen, verborgen of vergeten parels, zelden gehoorde Franse liedjes en vervolgens jongere artiesten die diezelfde vrijheid een nieuwe kant op brengen.
Dan komt er een telefoon tevoorschijn. Het nummer wordt met Shazam herkend.
© Pantoufle Hôtel
Muziekprogrammering
Muziek, van avond tot ochtend
De dag geeft dit Franse muzikale landschap de ruimte om van karakter te veranderen.
Bij het ontbijt
Frankrijk wordt zachtjes wakker: intieme stemmen, liedjes vol poëzie, lichtheid en zon.
Bij de lunch
Éric en zijn team duiken dieper in de jaren zestig en zeventig: parels, verborgen of vergeten schatten, zonnige of ondeugende liedjes die een ander verhaal van de Franse muziek vertellen.
In de avond
De selectie opent zich naar nieuwere Franse scenes, tussen chanson en hedendaagse pop, altijd in het Frans.
Het muzikale landschap verandert met de uren en van de ene ruimte naar de andere.
© Pantoufle Hôtel
Regie
Terug naar Pantoufle!
Soms brengt een nieuw seizoen, een afspeellijst of een idee van Jeanne hen terug.
Soms komen ze gewoon bij Pantoufle logeren: een kamer nemen, aanschuiven aan tafel, Jeanne weer zien en een paar dagen in huis doorbrengen, eenvoudigweg omdat ze er graag zijn.
Die verblijven tellen juist omdat ze niet altijd een andere reden nodig hebben dan het plezier om er te zijn.
Pantoufle is niet langer alleen een huis waaraan ze een muzikale stem hebben helpen geven. Het is ook een plek geworden waar Pascale en Éric gewoon graag terugkomen.
Na twee jaar hoeven sommige uitgangspunten niet meer te worden besproken. Het is makkelijker om te herkennen wat bij Pantoufle hoort, wat precies genoeg kan verrassen en wat, hoe goed ook, elders beter zou klinken.
Pantoufle blijft met Jeanne meebewegen. Het repertoire wordt breder. Nieuwe liedjes komen erbij; andere verdwijnen. Pascale en Éric keren terug, luisteren, doen voorstellen en blijven samen met haar zoeken.
Twee jaar later blijven Pascale en Éric naar Marsanne terugkomen.
‘Pascale & Éric komen me vaak opzoeken, en de beste playlists lijken altijd te groeien uit die ontspannen momenten samen.’
Jeanne Jouvet (eigenaar van Pantoufle)
