Shanghai · Gastronomie
Bij Le Comptoir de Pierre Gagnaire, het restaurant met één Michelinster van Capella Shanghai, geeft de eigen muzieksmaak van de chef vorm aan de klankidentiteit van het restaurant. De playlist op de telefoon van Pierre Gagnaire was het uitgangspunt voor de achtergrondmuziek. Music Eye View bouwt voort op zijn keuzes met nieuwe ontdekkingen en ontwikkelt een muzikale richting die aansluit bij de architectuur, het ritme van de bediening en de gastronomische ervaring.
Het merk
Capella Shanghai, Jian Ye Li
Ons verhaal met Capella Shanghai begon in 2017, toen het hotel opende in de shikumen-huizen van Jian Ye Li. Deze woningen uit de jaren dertig dragen nog altijd de oude dialoog tussen Shanghai en het Westen in zich; gerestaureerd in het hart van Xuhui bewaren ze hun herinneringen terwijl ze volledig in het heden staan. Sinds de opening geeft Music Eye View de muziek in de verschillende ruimtes van het hotel vorm, waaronder Le Comptoir de Pierre Gagnaire.
Het verzoek uit 2025 verandert de aard van ons luisteren. De plek kennen is niet langer genoeg: de muziek moet nu meer laten horen van de persoonlijkheid wiens naam ze draagt.
De keuken van Pierre Gagnaire kenden we al. Aan de rue Balzac ontdekken we een bijzonder zachtmoedige man, wiens menselijkheid voelbaar is zonder dat die ooit benoemd hoeft te worden. Hij luistert aandachtig, laat de woorden komen en verwelkomt de wendingen van het gesprek. Zijn ogen twinkelen, humor komt bovendrijven en de ene anekdote leidt naar de andere. Pierre Gagnaire praat poëtisch over koken, maar poëzie reikt voor hem veel verder dan de keuken: ze leeft in de manier waarop hij spreekt over een lied, een ontmoeting, een herinnering, soms bijna niets.
Zijn keuken weerspiegelt wie hij is. Ze draagt dezelfde liefde voor verrassing en dezelfde vrijheid om wat we dachten te kennen heel licht te verschuiven, zonder ooit iets te forceren.
Dit is de aanwezigheid die de muziek bij Le Comptoir in Shanghai hoorbaar moet maken.
Wat de herinnering bewaart
© Capella Shanghai, Jian Ye Li
Het project
Le Comptoir de Pierre Gagnaire
De telefoon van Pierre Gagnaire gaat tussen ons heen en weer. Zijn playlist leest bijna als een van Préverts opsommingen: werken uit verschillende tijden en oorden, de werken die hij bij zich draagt, die door de tijd een bijzondere plek hebben gekregen en samen, stuk voor stuk, een diep persoonlijke herinnering vormen.
Terwijl ze verschijnen, beginnen we een gevoeligheid te horen: een voorliefde voor melodie, voor intieme stemmen, voor een lichte melancholie die toch haar helderheid bewaart.
Éric luistert met het bijzondere plezier dat hoort bij het begin van de mooiste muzikale zoektochten: zich dat ene stuk voorstellen dat Pierre Gagnaire nog niet kent, dat als vanzelf zijn landschap zou kunnen binnenkomen zonder iets te verstoren van wat er al is.
Het idee is eenvoudig: zijn persoonlijke afspeellijst verrijken, hem laten kennismaken met artiesten en melodieën die hij misschien bij zich wil houden. En daarna diezelfde muzikaliteit zijn telefoon laten verlaten, de afstand laten overbruggen en haar plek laten vinden tussen de gasten aan tafel bij Le Comptoir.
Bijna twee maanden lang wisselen we ideeën en playlists uit. Pierre Gagnaire luistert, reageert en geeft commentaar. Sommige werken blijven, andere sturen ons opnieuw op zoek. Het gesprek gaat verder via muziek.
Het plezier van ontdekkingen delen wordt ons kompas
© Capella Shanghai, Jian Ye Li
Klankidentiteit
Naar nieuwe horizonten
We beginnen bij de persoonlijke afspeellijst van Pierre Gagnaire, bij onze gesprekken en bij wat zijn keuzes laten horen, los van de decennia waaruit ze stammen. Het doel is niet de contouren van de lijst na te tekenen, maar de gevoeligheid ervan verder te dragen.
Franse filmmuziek uit de jaren zeventig opent een vanzelfsprekende weg. Philippe Sarde vindt er zijn plaats: zijn partituren verenigen ingetogenheid en lyriek, herinnering en onrust, met een tijdloze elegantie.
Rond dit materiaal verschijnen Airelle Besson, Birds on a Wire en een jongere generatie Franstalige artiesten. Generaties zijn niet langer alleen jaartallen; ze antwoorden elkaar via klankkleur, intonatie, de manier waarop een melodie wordt bewoond of een muzikale frase adem krijgt.
Verschillende van deze werken zijn nieuw voor Pierre Gagnaire, en hij vindt ze gewoon mooi. Een nieuwe melodie vindt zo moeiteloos haar plek naast muziek die hij al jaren liefheeft, dat ontdekken bijna voelt als herkennen.
Het muzikale gebied dat zich aftekent, blijft diep verbonden met zijn gevoeligheid en kan tegelijk ver van hem vandaan een eigen leven leiden.
In Shanghai.
Van Parijs naar Shanghai
© Capella Shanghai, Jian Ye Li
Muziekprogrammering
Variaties en nuances
De dag in Le Comptoir ontvouwt zich in twee muzikale kleuren. ’s Ochtends van 6.00 tot 11.00 uur, en daarna tijdens de tea time van 14.00 tot 18.00 uur, begeleiden Franstalige liedjes de lichtere uren. Tijdens de lunch, van 11.00 tot 14.00 uur, en opnieuw bij het diner, van 18.00 tot 22.00 uur, klinkt het signatuurprogramma dat uit onze gesprekken met Pierre Gagnaire is ontstaan.
Ontbijt
Alex Beaupain, François Atlas en Barbara Carlotti brengen een lichte, heldere toon van het Franse chanson naar de eerste uren van de dag, waarin de woorden tegelijk met het licht lijken binnen te komen.
Lunch
Birds on a Wire, Chilly Gonzales en Ibrahim Maalouf laten melodie reizen tussen stem, piano en koperblazers, zonder de intimiteit van Le Comptoir te verliezen.
Tea time
Met Alexia Gredy, Barbagallo en Cascadeur krijgt de middag een dromeriger karakter; de muziek verschuift een beetje, precies genoeg om het licht te veranderen.
Diner
Tegen de avond brengen Jay-Jay Johanson, Kza en Philippe Sarde een nachtelijkere elegantie binnen; film is nooit ver weg, melodie evenmin.
Naarmate het luisteren zich ontvouwt, worden de verwijzingen minder belangrijk dan de gevoelsmatige lijn die ze verbindt: een werk kiezen om wat het in zich draagt, het naast een ander plaatsen omdat ze een verwantschap delen die soms moeilijk te benoemen is, maar direct voelbaar wordt.
Aan een tafel bij Le Comptoir willen we dat deze opeenvolging haar intimiteit behoudt, alsof Pierre Gagnaire de platen zelf had uitgekozen. Je ziet hem bijna voor je: hij pakt een plaat, legt die zorgvuldig op de draaitafel, laat de muziek de ruimte binnenkomen en reikt dan naar de volgende.
Dat beeld is van onszelf; het gevoel dat het oproept, is precies wat de muziekprogrammering wil bewaren.
Combinaties geven nieuwe diepte
© Capella Shanghai, Jian Ye Li
Regie
De reis gaat verder
Pierre Gagnaire is enthousiast over de muziekprogrammering, en ook in Shanghai vindt die haar plek.
We zijn gewoon blij.
Om ons te bedanken nodigt Pierre Gagnaire ons uit voor een lunch in zijn restaurant aan de rue Balzac. De maaltijd heeft dezelfde finesse als zijn gesprek: precisie, zachtheid, een vrijheid die geen effect forceert en emotie de tijd geeft om te komen.
De muziek keert als vanzelf terug. Pierre Gagnaire vertelt over ontmoetingen met beroemde musici, herinneringen en anekdotes die hij door de jaren heen heeft verzameld; het gesprek dwaalt af, keert terug, slaat een andere richting in, en opnieuw vinden we die heel persoonlijke poëzie die ons eerste gesprek zo had getekend.
Het programma voor Shanghai bestaat al. Er hoeft niets meer te worden beslist. Ook tussen ons mag muziek blijven wat ze is: een gedeeld plezier, een manier om werken en verhalen door te geven en een gesprek gaande te houden.
Dit verhaal begint in 2017 in Shanghai en brengt ons in 2025 bij de afspeellijst op de telefoon van Pierre Gagnaire; van die afspeellijst naar nieuwe werken; van Parijs helemaal naar Shanghai.
Wanneer ’s avonds in Shanghai de nummers van de afspeellijst elkaar opvolgen, draagt die volgorde misschien nog iets van het oorspronkelijke gebaar in zich: een werk kiezen voor iemand, met de eenvoudige hoop dat het diegene plezier doet.
Het gesprek gaat verder …
‘Bij koken, net als bij muziek, wil je emotie oproepen.’
Pierre Gagnaire
